ای که گذر می کنی به کوی عزیزان

عذر چه گویی که هیچ تخم نکاری؟

چاره پیری کن ای نفس، که جوانی

راه به منزل بر، آن زمان که سواری

بر سر گور تو بگذرند به خواری

بس که برین باره کوه و دشت که بینی

ابر زمستان گذشت و باد بهاری