بر سر گور تو بگذرند به خواری

چاره پیری کن ای نفس، که جوانی

راه به منزل بر، آن زمان که سواری

ای که گذر می کنی به کوی عزیزان

بس که برین باره کوه و دشت که بینی

ابر زمستان گذشت و باد بهاری

حجره دل را سیاه کرده ز ظلمت