بس که برین باره کوه و دشت که بینی

راه به منزل بر، آن زمان که سواری

ای که گذر می کنی به کوی عزیزان

بر سر گور تو بگذرند به خواری

ابر زمستان گذشت و باد بهاری

حجره دل را سیاه کرده ز ظلمت

خانه گل را چه می کنی که نگاری؟