این همه جهلست، ورنه کوه نمی کرد

ابر زمستان گذشت و باد بهاری

حجره دل را سیاه کرده ز ظلمت

خانه گل را چه می کنی که نگاری؟

عهده عهد امانتی که تو داری

زان همه کالای قیمتی به قیامت

یک دو سه با خویش جهد کن، که بیاری