خود کی درست خیزی از زیر سکه دل؟

بیش از هزار منزل شیب و فراز داری

دل را چو چار گوشه بر باغ و خانه کردی

چون در حضور بندی؟ کی در نماز داری؟

کز بهر یک قراضه دندان چو گاز داری

نفسی که می تواند با عرشیان نشستن

حیف آیدم که : او را در بند آز داری