گر نیک بنگری،همه زندان روح تست

خود را نگاه دار، که بر قلب می زنی

کردی کلاه کژ، که : کمر بسته ام به سیم

ای سنگدل، چه سیم؟ که دربند آهنی

چون کرم پیله، بر تن خود هرچه می تنی

گر مرهم تو بر دل مردم بمنتست

بردار مرهمت، که نمک می پراگنی