چون کرم پیله، بر تن خود هرچه می تنی

کردی کلاه کژ، که : کمر بسته ام به سیم

ای سنگدل، چه سیم؟ که دربند آهنی

گر نیک بنگری،همه زندان روح تست

گر مرهم تو بر دل مردم بمنتست

بردار مرهمت، که نمک می پراگنی

مشکل بزاید از تو بسی خیر، از آنکه تو