بردار مرهمت، که نمک می پراگنی

گر نیک بنگری،همه زندان روح تست

چون کرم پیله، بر تن خود هرچه می تنی

گر مرهم تو بر دل مردم بمنتست

مشکل بزاید از تو بسی خیر، از آنکه تو

چون مادر زمانه ز نیکی سترونی

از پند گفتن تو چه فرقست تا به نیش؟