این رباطی در ره سیلست و ما در وی مسافر

رهبرت غولست و میدانم که: در وادی بمانی

کرده ای با خود حساب آنکه: چون مالم فزون شد

در مراد دل بمانم شاد و آخر هم نمانی

برگذار سیلها منزل مساز، ای کاروانی

هرکه در دنیا به رنج آمد، ز بهر راحت تن

زندگانی می دهد بر باد بهر زندگانی