برگذار سیلها منزل مساز، ای کاروانی

کرده ای با خود حساب آنکه: چون مالم فزون شد

در مراد دل بمانم شاد و آخر هم نمانی

این رباطی در ره سیلست و ما در وی مسافر

هرکه در دنیا به رنج آمد، ز بهر راحت تن

زندگانی می دهد بر باد بهر زندگانی

جاودان کس را نشان باقی نخواهد ماند هرگز