خلق را در سر زبان باید، تو خود یکسر زبانی

سالها بوسیده اند از صدق خاک آستانها

آن کشان امروز می بینم که خاک آستانی

مرد را گفت و قدم باید، تو خود یکباره گفتی

صوت و حرف از بهر آن آموختی، تا قول گویی

بحر و وزن از بهر آن انگیختی، تا شعر خوانی

بی زر اندر خانه ننشانی شبی کس را و عمری