من نمی آرم بغیر از اشکهای ارغوانی

در دو عالم نیست مقصودی مرا، جز دیدن تو

شاید ار امیدواری را به امیدی رسانی

گر نکوکاران رخ چون ارغوان آرند پیشت

شورش بسیار کردم، زانکه وقت عرض نامه

بر تو آمرزیدن بسیار می بردم گمانی

آب دریای معاصی تا رکابم بود، دایم