شورش بسیار کردم، زانکه وقت عرض نامه

شاید ار امیدواری را به امیدی رسانی

گر نکوکاران رخ چون ارغوان آرند پیشت

من نمی آرم بغیر از اشکهای ارغوانی

بر تو آمرزیدن بسیار می بردم گمانی

آب دریای معاصی تا رکابم بود، دایم

چون ز بی آبی همی با باد کردم هم عنانی