بر تو آمرزیدن بسیار می بردم گمانی

گر نکوکاران رخ چون ارغوان آرند پیشت

من نمی آرم بغیر از اشکهای ارغوانی

شورش بسیار کردم، زانکه وقت عرض نامه

آب دریای معاصی تا رکابم بود، دایم

چون ز بی آبی همی با باد کردم هم عنانی

گرچه جان در پای یاران کرده ام، از راه صورت