آب دریای معاصی تا رکابم بود، دایم

من نمی آرم بغیر از اشکهای ارغوانی

شورش بسیار کردم، زانکه وقت عرض نامه

بر تو آمرزیدن بسیار می بردم گمانی

چون ز بی آبی همی با باد کردم هم عنانی

گرچه جان در پای یاران کرده ام، از راه صورت

کس نکرد آهنگ جانم، غیر از آن یاران جانی