چون ز بی آبی همی با باد کردم هم عنانی

شورش بسیار کردم، زانکه وقت عرض نامه

بر تو آمرزیدن بسیار می بردم گمانی

آب دریای معاصی تا رکابم بود، دایم

گرچه جان در پای یاران کرده ام، از راه صورت

کس نکرد آهنگ جانم، غیر از آن یاران جانی

آتش دوزخ به آب چشم من کمتر نشیند