چو دل بدعد دهی، گوش بر رباب کنی

بدانکه: نام شبانی نیاید از تو درست

که گله را همه در عهده ذئاب کنی

شود چو قصه عود و رباب قصه تو

به قتل دشمن خود گر شتاب نیست ترا

یقین شناس که: بر قتل خود شتاب کنی

روا مدار که: از بهر پهلوی بریان