چو آن حضور نداری کز آسمان شنوی

دلت جگر بگرفتست، ورنه راز سپهر

ز ذره ذره گیتی زمان زمان شنوی

ز ناقلان زمین پند گوش کن، باری

چو پای بسته این قبه گشته ای، ناچار

درو هر آنچه بگویی سخن، همان شنوی

به اعتقاد تو بر فعل جز یقینی نیست