چو در باغ تو از لطفت همان امید میباشد

فرو بستن ترا زیبد که در بندی و بگشایی

ز پا افتدگانت را نگفتی: دست میگیرم؟

ز پا افتاده ام اینک چه میگویی؟ چه فرمایی؟

که ناهمواری ما را به لطف خود بپیرایی

ز ما گر خدمتی شایسته حضرت نمی آید

برآن در ثابتیم آخر، نه بی صبریم و هرجایی