که ناهمواری ما را به لطف خود بپیرایی

ز پا افتدگانت را نگفتی: دست میگیرم؟

ز پا افتاده ام اینک چه میگویی؟ چه فرمایی؟

چو در باغ تو از لطفت همان امید میباشد

ز ما گر خدمتی شایسته حضرت نمی آید

برآن در ثابتیم آخر، نه بی صبریم و هرجایی

سبک برخاستم از هر چه فرمودی به جان، اکنون