که بر دشت هوس کردیم چندین بادپیمایی

ترا رحمت فراوانست و ما لرزان ز بی برگی

ترا اندیشه عفوست و ما ترسان ز رسوایی

چه آب روی خواهد بود بر خاک درت ما را؟

کجا شایسته دانم شد نظر گاه الهی را؟

که عمر خود تلف کردم به خودرویی و خودرایی

بزرگان خرده میگیرند بر جرمی، که رفت از من