گاه رخش را ز درون جهان

سینه به جوشی، که زیان دیده ام

دل چو ز ناگه به وصالش رسید

بانگ برآورد که: جان دیده ام

گاه ز بیرون جهان دیده ام

آنچه مرا طاقت و اندازه بود

وصل باندازه آن دیده ام