یار مرا دوش نهان رخ نمود

چون نه زمین و نه زمان دیده ام

من به یقینم که جزو نیست هیچ

تا تو نگویی: به گمان دیده ام

فاش کنم هرچه نهان دیده ام

کانچه دل اندر طلبش می شتافت

در پس این پرده نهان بود، یافت