باده بمن ده، که ندارد درنگ

چون می لعلم بچشانی، کنم

بوسه طلب زان لب یاقوت رنگ

عمر چو بادست همی در شباب

تا بر او زین دل زنگار خورد

رنگ زدایم به شراب چو زنگ

دوش چو می خوردم و خوابم ربود