در پس این پرده نهان بود، یافت

اوحدی این راز چو دانست باز

در فلک انداخت غریو و غرنگ :

کانچه دل اندر طلبش می شتافت

نشنود از پرده کس آواز من

تا نکند راست لبش ساز من

من نه به خود گفتم، از آنست عقل