گر بتو گویم سخن از ناز من

تا نبری ظن که به بازیچه بود

دیده شب تا به سحر باز من

بیش نگویی سخن از ناز او

ای که ز گستاخی من غافلی

خیز و ببین بر لب او گاز من

چند ز شیراز و ز رومم، دگر