مرغ تو در غایت پرواز من

بس دل افسرده سر انداز شد

از دم چون تیغ سر انداز من

کی به چنان بال رسد، اوحدی

من لب خود کرده ز گفتن به مهر

شهر پر آوازه آواز من :

کانچه دل اندر طلبش می شتافت