من لب خود کرده ز گفتن به مهر

از دم چون تیغ سر انداز من

کی به چنان بال رسد، اوحدی

مرغ تو در غایت پرواز من

شهر پر آوازه آواز من :

کانچه دل اندر طلبش می شتافت

در پس این پرده نهان بود، یافت