کانچه دل اندر طلبش می شتافت

مرغ تو در غایت پرواز من

من لب خود کرده ز گفتن به مهر

شهر پر آوازه آواز من :

در پس این پرده نهان بود، یافت

عشق برآورد ز جانم خروش

من نتوانم، تو توانی بپوش