در پس این پرده نهان بود، یافت

من لب خود کرده ز گفتن به مهر

شهر پر آوازه آواز من :

کانچه دل اندر طلبش می شتافت

عشق برآورد ز جانم خروش

من نتوانم، تو توانی بپوش

پر مدم، ار دیگ بسر میرود