مرد به تن صبر کند، یا به توش

بر سر بیمار خود، ار میروی

تا دگرش زنده ببینی بکوش

توش و تنم رفت، مفرمای صبر

مجلس رندان طرب گرم شد

دی چو گذشتم بدر می فروش

اوحدی از غایت مستی که بود