دی چو گذشتم بدر می فروش

توش و تنم رفت، مفرمای صبر

مرد به تن صبر کند، یا به توش

مجلس رندان طرب گرم شد

اوحدی از غایت مستی که بود

با همه می گفت و نمی شد خموش:

کانچه دل اندر طلبش می شتافت