با همه می گفت و نمی شد خموش:

مجلس رندان طرب گرم شد

دی چو گذشتم بدر می فروش

اوحدی از غایت مستی که بود

کانچه دل اندر طلبش می شتافت

در پس این پرده نهان بود، یافت

نور رخ دوست چو پیدا شود