کانچه دل اندر طلبش می شتافت

دی چو گذشتم بدر می فروش

اوحدی از غایت مستی که بود

با همه می گفت و نمی شد خموش:

در پس این پرده نهان بود، یافت

نور رخ دوست چو پیدا شود

عقل که باشد که نه شیدا شود