در پس این پرده نهان بود، یافت

اوحدی از غایت مستی که بود

با همه می گفت و نمی شد خموش:

کانچه دل اندر طلبش می شتافت

نور رخ دوست چو پیدا شود

عقل که باشد که نه شیدا شود

از رخ خورشید چو در وا کنند