پنج حواست چو یکی بین شدند

راز چهل صوفی و یک پیرهن

اوحدی، این تلخ نشستن ز چیست

شور به شیرین سخنان در فگن

بر ببرش راه و بگو این سخن

کانچه دل اندر طلبش می شتافت

در پس این پرده نهان بود، یافت