اوحدی با کسی نمی گوید

در جهان هر چه کهنه و نوییست

سوی او راهبر نخواهم شد

تا مرا رخ به سایه و سوییست

نام آن بت، که نازکش خوییست

چون ازو نیست می شوم هر دم

تا ز هستی من سر موییست