زان شراب بقا بده جامی

خویشتن را مگر نمی دانی

ای که روز و شبت همی خوانم

گرچه هرگز مرا نمی خوانی

تا تن اوحدی شود فانی

آشکارا اگر توانم نیک

ورنه، تا می توان، به پنهانی