که بسی کاسه سوده گشت و سبوست

تو تویی و تو از میان برگیر

کز تویی تو رشته تو دو توست

گر شود کوزه کوزه گر،نه شگفت

تو به مویی بجسته ای، ورنه

از تو تا آنکه جسته ای یک موست

همه از یک درخت رست این چوب