تو به مویی بجسته ای، ورنه

کز تویی تو رشته تو دو توست

گر شود کوزه کوزه گر،نه شگفت

که بسی کاسه سوده گشت و سبوست

از تو تا آنکه جسته ای یک موست

همه از یک درخت رست این چوب

که گهی صولجان و گاهی گوست