خار خار گل رویت، چو به باغی بروم

اندکی خسبم و بسیار بگریم ز غمت

رحمت آری، اگر این گریه ببینی، لیکن

خفته باشی تو، چو بیدار بگریم ز غمت

بروم بر گل و بر خار بگریم ز غمت

دل من بی رسن زلف تو چون سنگ شود

بر دل تنگ به خروار بگریم ز غمت