خاک پای تو درین دیده تر می بایست

آستین ز آب دو چشم، این که همی تر گردد

دامنم بی تو پر از خون جگر می بایست

آبرویم ببرد هر نفس این دیده تر

جانم از تنگی این دل به لب آمد بی تو

با چنین دل غم عشق تو چه در می بایست؟

اوحدی را شب هجرت ز نظر نور ببرد