هرگز نبود فراغم، ای دوست

بی مانبود حلال بر تو

آن باده که دین حرام دارد

زان چهره همچو باغم، ای دوست

در خاک برد دماغم، ای دوست

بوی تو که در مشام دارد

خون شد دلم از غم تو، جان نیز