در خاک برد دماغم، ای دوست

آن باده که دین حرام دارد

زان چهره همچو باغم، ای دوست

هرگز نبود فراغم، ای دوست

بوی تو که در مشام دارد

خون شد دلم از غم تو، جان نیز

بر چهره دوید و شد روان نیز