درین فکرت نمیخواهیم رنجت

ز شعرت دفتری باید که بینیم

کهن افسانها لختی ترش گشت

سخن چون کهنه شد خواننده کش گشت

برون کن رشته گوهر ز گنجت

دل از ده نامهای کهنه سیرست

بگو ده نامه ای شیرین، که دیرست