توی آفریننده و کامگار

سواران جنگی به هامون شدند

سپهبد سوی آسمان کرد روی

چنین گفت کای داور راست گوی

فروزنده جان اسفندیار

تو دانی که از خون فرشیدورد

دلم گشت پر درد و رخساره زرد