که کینه نگیرم ز بند پدر

برادر جهان بین من سی و هشت

که از خونشان لعل شد خاک دشت

پذیرفتم از داور دادگر

به گیتی صد آتشکده نو کنم

جهان از ستمگاره بی خو کنم

نبیند کسی پای من بر بساط