برآرم دست و با مهرت بکوشم

غمت، گر بردهد روزی به بادم

چنان دانم که از مادر نزادم

چو شد فاش، این حکایت را چه پوشم؟

تو خواهی جور کن، خواهی ملامت

که من ترکت نگویم تا قیامت

مرا محروم نگذاری، چو دانی