به ننگ و نام خود لختی نظر کرد

چو آن شیرین سخن این نامه بر خواند

در آن بیچارگی کردن فرو ماند

سخن هایی، که بود، از دل بدر کرد

غرور حسن بود اندر سر او

نمی شد رام طبع کافر او