تو، خود گیرم، که همچون آفتابی

همانا، دیگری داری، نگارا

که دور از خویش میداری تو ما را

چرا باید که روی از من بتابی؟

خیالم فاسد و حالم تباهست

بدین گونه سرشک من گواهست